Thart ar bhliain ó shin, bhí fadhb ag mo chluaisín.

Thart ar bhliain ó shin, bhí fadhb ag mo chluaisín. Seiceáilte ag an siopa, ansin marbh. Tháinig mé abhaile. Ar feadh na seacht lá atá romhainn, ní raibh aon fhón póca Android agam, ach fón póca E2 gan idirlíon, nach bhféadfaí aon idirlíon a úsáid air, ní raibh ach glaonna fuaime le cloisteáil nó le déanamh. Agus sna seacht lá sin chonaic mé agus smaoinigh mé i bhfad. Roimhe sin, ní raibh aon am le smaoineamh. San oíche, tar éis fanacht leis an bhfón póca go dtí go déanach san oíche, thitfeadh an fón póca féin ón lámh agus dá bhrí sin thitfeadh duine ina chodladh, ansin conas a bheadh ​​am ag duine smaoineamh.

Sna seacht lá seo chonaic mé athrú an-taitneamhach, bhraith an intinn úr go leor amhail is nach raibh strus nó mearbhall ann. Níor ghortaigh na súile ach an oiread. Thug mo mháthair faoi deara go raibh mé níos lú irritable agus bhí sí sásta go leor leis an athrú.

Ach níor mhair seo go léir i bhfad. Chuir mo chol ceathrair téacs chugam nach bhfuil tú ar líne ar feadh seacht lá ar whats app. Dúirt mé leis go ndearnadh damáiste do mo chluaisín agus anois caithfidh mé fón póca nua a fháil. Dúirt sí ansin cén fáth nach dtógfá é. Bhí an fón póca i mo láimh agam agus mé ag smaoineamh cad ba cheart dom freagra a thabhairt air anois go dteastaíonn roinnt ama uaim dom féin. Roimh mo fhreagra dúirt sí go bhfuil fón póca nua agam seachadfaidh mé chugat amárach é. Dhiúltaigh mé é le buíochas agus dúirt mé go raibh an t-airgead tugtha agam do chara agus go dtabharfadh sé leis roimh tráthnóna amárach. Dúirt sí ceart go leor agus ansin cuir teachtaireacht chugam ar dtús ar whats app. Agus ansin an lá dár gcionn cheannaigh mé fón póca chun mo bhréag a cheilt.